ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μιλώντας σήμερα στο ρ/σ «Στο Κόκκινο 105.5» (Α. Παπαδόπουλος – Ν. Παπαδημητρίου) ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας Δ. Παπαδημούλης, αναφερόμενος στις τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΝ, δήλωσε μεταξύ άλλων, τα εξής:

Δημοσιογράφος: Είχαμε την κεντρική συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, η οποία χαρακτηρίστηκε τόσο από την επιμονή του Αλ. Τσίπρα να θέσει το θέμα του συνεδρίου στην επικείμενη συνεδρίαση της ΚΠΕ το ερχόμενο σαββατοκύριακο, όσο και από την αποχώρηση των 4 στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τη συνεδρίαση, διαφωνώντας με τον τρόπο που τέθηκε το ζήτημα. Εσείς γνωρίζατε ή όχι την επιλογή των στελεχών να αποχωρήσουν από την ΠΓ;

Δημήτρης Παπαδημούλης: Δεν γνώριζα τίποτα. Ούτε για αυτό ούτε για την εισήγηση του Προέδρου του κόμματος. Ενημερώθηκα για όλα αυτά από δημοσιογράφους, αφού είχαν συντελεστεί.

Με προβληματίζει έντονα, αλλά δεν συμμερίζομαι την οξύτητα και τη φόρτιση που για μια ακόμη φορά αναπτύσσεται γύρω από τον χρόνο διεξαγωγής του συνεδρίου.

Αυτό που προέχει για το κόμμα μας, είναι η ουσία και όχι η διαδικασία. Το κύριο θέμα είναι το πώς και όχι το πότε. Αν δηλαδή θέλουμε να διοργανώσουμε ένα συνέδριο ισχυροποίησης του ΣΥΝ και ανάκτησης του ρόλου του, με ανακοπή μιας πορείας «ρευστοποίησης» του ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλουμε αυτό, η μέθοδος για να το πετύχουμε είναι συντροφικός διάλογος και σύνθεση απόψεων. Έτσι πορεύεται το κόμμα μας 20 χρόνια τώρα, με δεδομένες τις διαφορές και τα διάφορα ρεύματα. Αν από την άλλη, θέλουμε συνέδριο ρευστοποίησης του ΣΥΝ, έντασης των αδιεξόδων και των διαφορών, η μέθοδος για να το «πετύχουμε» είναι πάλι προφανής, με διάλογο κωφών και πόλεμο μηχανισμών.

Άρα, αναβολή του συνεδρίου, αν σας «διαβάζω» σωστά;

Θα τοποθετηθώ για αυτό το Σάββατο στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, αφού σταθμίσω με σύνεση και ψυχραιμία όλα τα δεδομένα. Μού λείπουν στοιχεία. Το φθινόπωρο είχα αντιταχθεί στην πρόταση του Προέδρου για ένα έκτακτο συνέδριο- εξπρές, γιατί θεωρούσα ότι εκείνη την ώρα προείχε η προετοιμασία μας για τις βουλευτικές εκλογές που ερχόντουσαν. Νομίζω ότι έπραξα σωστά. Τώρα, από το Στρασβούργο, δεν παρακολούθησα τα επιχειρήματα της χθεσινής συνάντησης. Με ανησύχησε η οξύτητα και τα σημερινά δημοσιεύματα. Το Σάββατο στην ΚΠΕ και θα ακούσω και θα μιλήσω.

Διαφωνείτε με την κίνηση των τεσσάρων μελών της πτέρυγας να αποχωρήσουν από τη συζήτηση; Θεωρείτε ότι ήταν λαθεμένη αυτή η κίνηση;

Ήταν αναφαίρετο δικαίωμα των συντρόφων να επιλέξουν αυτή την μορφή αντίδρασης. Προσωπικά πιστεύω ότι σπασμωδικές κινήσεις δεν ωφελούν αυτή την ώρα τη συλλογική μας προσπάθεια.

Επειδή το προσωπικό μου δόγμα είναι «πρώτα ο ΣΥΝ, μετά ο ΣΥΡΙΖΑ», νομίζω ότι όλοι πρέπει να συμβάλλουμε, από τον Πρόεδρο μέχρι το τελευταίο μέλος, έτσι ώστε ο κομματικός «συνασπισμικός πατριωτισμός», που έχει αναπτυχθεί έντονα το τελευταίο διάστημα, με τις κινήσεις του πρώην Προέδρου του κόμματος, με την επιστολή των 23, με κάποιες προσπάθειες ορισμένων συνιστωσών –όχι όλων- να «καπελώσουν» τον ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, να αξιοποιηθεί δημιουργικά και να μεταφραστεί σε πολιτική. Γι’ αυτό είναι μονόδρομος η συνεννόηση και η σύνθεση των απόψεων.

Όμως, με δεδομένο ότι είναι λίγο- πολύ γνωστοί οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Τσίπρας προτείνει το συνέδριο, ποια θα είναι η στάση σας το Σαββατοκύριακο. Τι άλλο περιμένετε να μάθετε; Δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Το να δείχνεις πλήρη αντίθεση στο αν το συνέδριο θα γίνει στα μέσα του 2010 ή στην αρχή του 2011, οπότε και εκπνέει η καταστατική προθεσμία για τη διοργάνωσή του, δεν νομίζω ότι είναι το βασικό.

Ο χρόνος όμως είναι σημαντικός στην πολιτική. Και μάλιστα, όταν από την επομένη των εκλογών, ο χώρος παρουσιάζει μια αποκρουστική, θα έλεγα, εικόνα, με συνεχείς αντιπαραθέσεις και με ευθύνη των πάντων.

Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτήν την εικόνα, που θα έλεγα ευθέως ότι είναι πολύ κακή, με στοιχεία κρίσης, πρέπει να οργανώσουμε τη συλλογική μας προσπάθεια. Επαναλαμβάνω ότι σημασία έχει το πώς.

Αν πειστώ ότι δημιουργούνται προϋποθέσεις για ένα συνέδριο σύνθεσης απόψεων, ενίσχυσης του ΣΥΝ, που θα μας βγάλει ισχυρότερους, δεν θα έχω αντίρρηση και δεν θα αντιταχθώ. Αν διαπιστώσω ότι, παρά τα λεγόμενα, βαδίζουμε με το κλίμα που επικρατεί, σε ένα συνέδριο εσωστρέφειας, μάχης μηχανισμών, διαλόγου κωφών, αντιπαράθεσης ομάδων και κλικών, δεν θα ήθελα να συμμεριστώ την ευθύνη για την οργάνωσή του.

Χωρίς να παραλληλίζω τις συνθήκες, θυμάμαι μια εικόνα. Στην Ελλάδα το 1967, προκηρύχτηκε δικτατορία –το λέω για τους νεότερους ακροατές του Κόκκινου. Το 1968 έγινε ένα συνέδριο του ΚΚΕ. Το λογικό θα ήταν, και αυτό περίμεναν όλοι οι οπαδοί της Αριστεράς και οι κομμουνιστές εκείνης της εποχής, το συνέδριο να ασχοληθεί με την οργάνωση του αντιδικτατορικού αγώνα και με την ανάπτυξη μετωπικής αντιφασιστικής αντίστασης. Αυτό το συνέδριο σφράγισε μια πολύ οδυνηρή διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος. Δεν θέλω να παραλληλίσω τα πράγματα, αλλά θέλω να πω ότι, καμιά φορά, χρειάζεται να ζυγίσουμε πολύ το πώς θα πετύχουμε τους στόχους μας.

Άρα, αν σας ερμηνεύουμε καλά, λέτε ένα συνέδριο αλλά με συγκεκριμένη ατζέντα, σαφές περιεχόμενο και πρώτο και κύριο τις σχέσεις του ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς αυτό πρέπει να είναι κεντρικό θέμα σε ένα συνέδριο, διότι βοά ο κόσμος ότι πρέπει να δώσουμε μια λύση ανακαθορισμού των σχέσεων του ΣΥΝ με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με τις οποίες συναποτελούμε την πολιτική συμμαχία. Λέω όμως και κάτι παραπάνω, ότι αυτό που προέχει είναι η προσπάθεια συνεννόησης, με σύνθεση απόψεων και με συντροφικό διάλογο.

Είμαι από τους συνιδρυτές του ΣΥΝ και νιώθω το ίδιο υπερήφανος γι’ αυτό, με το ότι ανήκω από τα 18 μου χρόνια στο ανανεωτικό ρεύμα της αριστεράς. Έχω συμβάλλει με τις μικρές μου δυνάμεις, να κρατηθεί αυτό το κόμμα ενωμένο και όρθιο, ακόμη και σε πολύ δύσκολες συνθήκες, ακόμη και την περίοδο που βρέθηκε για τρία χρόνια εκτός Βουλής, το διάστημα ’93-’96.

Σας λέω από την πείρα μου, από καρδιάς: είναι μονόδρομος για τον ΣΥΝ η συνεννόηση, η σύνθεση των απόψεων, με δημοκρατικούς κανόνες και δημοκρατικό διάλογο, ανάμεσα σε όλα τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος και ανάμεσα στα δύο βασικά ρεύματα, που συνίδρυσαν τον ΣΥΝ και συνδιαμορφώνουν την πορεία του, πότε έτσι, πότε αλλιώς, είκοσι χρόνια τώρα. Είμαι οπαδός αυτής της σχολής και προσέγγισης. Έτσι θα μιλήσω και στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, αυτό θα είναι το καθοριστικό κριτήριο που θα κρίνει και την τοποθέτηση μου.

Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και στο χρόνο διεξαγωγής του συνεδρίου, υπάρχει περιθώριο ανάμεσα στην άποψη που λέει «Μάιος –Ιούνιος 2010» και στην άποψη που λέει «Ιανουάριος 2011», να αναζητηθούν και να βρεθούν συμβιβαστικές λύσεις. Σημασία έχει, επαναλαμβάνω, να βάλουμε την ουσία πάνω από τη διαδικασία.

Συμμερίζεστε την ανησυχία του κ. Τσίπρα για ανασύσταση, ανασυγκρότηση της «εθνικιστικής αριστεράς» και αναφέρεται προφανώς στην πλατφόρμα που κατέθεσε ο κ. Αλαβάνος;

Δεν μου αρέσει να σχολιάζω αποσπάσματα δηλώσεων που δεν άκουσα. Ο ΣΥΝ, το κόμμα μας, είναι υποχρεωμένο να υποστηρίξει τη φυσιογνωμία του και την ταυτότητά του, που είναι ιδρυτική επιλογή, ομόφωνα αποφασισμένη από όλα μας τα συνέδρια, στοιχείο του DNA του, ότι είναι μια αριστερή ευρωπαϊκή δύναμη. Παλεύουμε να αλλάξουμε τα πράγματα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο, μαζί με τους άλλους. Μαζί με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Είμαστε διεθνιστές. Δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα, απομονωμένη από αυτόν τον αγώνα μπορεί να πετύχει πράγματα υπέρ της προόδου και των στόχων της αριστεράς.

                                                                                      27.01.2010